De Carling Cup kids

Alom geprezen, prachtige resultaten en heerlijk vermakelijke wedstrijden. Gisteravond kwam er helaas een einde aan het Carling Cup avontuur van de Young Guns en daarom is het tijd om terug te kijken, en vooral te kijken naar de youngsters zelf. Welke spelers hebben laten zien al goed genoeg te zijn voor het eerste elftal? Wie moet er nog hard werken en wie is simpelweg niet goed genoeg?

Lukasz Fabianski – Vrij wisselvallig en mist uitstraling in de zestien. Heeft wel laten zien een fantastische schotstopper te zijn en atletisch in orde. Ook beschikt hij over uitstekende reflexen getuige zijn redding in de wedstrijd tegen Sheffield United. Gisteravond had hij het beter kunnen doen, maar had wel een puike redding waarbij hij de bal van de lijn wegplukte. Mist ervaring en spelritme maar beschikt over zeer veel talent. Kans op slagen: 8/10

Gavin Hoyte: Volgens medespelers sneller dan Theo Walcott en Gael Clichy. Aan Gavin is duidelijk af te lezen dat hij uit de Arsenal opleiding komt. Hij heeft een geweldige inspeelpass en zoekt naar een voetballende oplossing. Aan de bal rustiger dan broer Justin, maar moet fysiek nog een stuk sterker worden. Werkt wel ontzettend hard en is een echte jongen van de club. Arsenal is niet al te groots als het op verdedigers aankomt en daarom lijkt Gavin Hoyte hier wel een toekomst te hebben. Kans op slagen: 7/10

Paul Rodgers: Maakte tegen Burnley een matige indruk, in de reserves vaak een stuk beter. Het was z’n debuut en daarom mag je hem niet al te hard afrekenen. Het was een moeilijk wedstrijd voor iedereen onder zware omstandigheden en het was ongelukkig voor hem dat hij werd gewisseld. Is een goeie atleet en sterk aan de bal, maar heeft tactisch en technisch nog ontzettend veel te leren voordat hij op het niveau van Arsenal zit. Kans op slagen: 4/10

Kieran Gibbs: De voormalige Wimbledon speler heeft hij op mij ontzettend veel indruk gemaakt. Onvermoeibaar, opvallend sterk in de duels en aanvallend altijd nuttig. Vraag is of hij heeft wat nodig is om te slagen als linksback, of dat we hier te maken hebben met een Engelse versie van Armand Traore. Hoe dan ook, Gibbs heeft een toekomst, of dat nou op linksback of linksmid is. Ik hoop dat hij het bij Arsenal maakt, maar indien Traore terugkeert, zal de concurrentie moordend zijn. Kans op slagen: 6/10

Jack Wilshere: Lieverdje van iedereen en groeibriljantje van de Arsenal academy. IJzersterk aan de bal, altijd aanspeelbaar, schroomt het duel niet en speelt met de visie van een 27-jarige. Combineert moeiteloos met topspelers en laat zich niet intimideren. Als hij bespaard blijft van blessures en andere vervelende zaken heeft hij een ontzettend mooie toekomst bij Arsenal en het Engelse nationale elftal. Kans op slagen: 9/10

Aaron Ramsey: Technisch gezien geen zelfopgeleide speler, maar door de zeer complexe regeling van de UEFA valt hij straks wel in die categorie. Wil soms te graag, maar heeft een overdosis aan potentie. Sterk aan de bal, heeft de visie en de kwaliteit om die visie om te zetten in daden. Strooit met passjes, heeft een fantastische trap en beschikt ook over een vechtersmentaliteit. Is fysiek en technisch nog wat ruw om de randjes, maar heeft de wereld aan z’n voeten. Kans op slagen: 9/10

Henri Lansbury: Was in mijn ogen zo goed als de enige speler die gisteravond nog constant speelde. Viel in na rust op een positie die totaal niet bij hem hoort, maar deed het naar behoren. Aanvoerder van England -19 en het enige wat hem in de weg staat is wellicht z’n instelling. Vorig jaar hersteld van Pfeiffer, wat z’n ontwikkeling enigzins heeft geremd. Bomvol talent, aan Wenger en hemzelf de taak om het eruit te halen. Het zou doodzonde zijn als hij het niet redt, helaas veel concurrentie op zijn favoriete posities, het lijkt erg veel op de reincarnatie van David Bentley. Kans op slagen: 6/10

Mark Randall: Ook een van Wenger’s lievelingetjes, minder geliefd bij de fans. Het is bij Randall erg op en af en gezien zijn leeftijd is dat simpel te verklaren. Arsenal fans zijn verwend als het aankomt op jeugdige spelers en moeten niet vergeten dat 19 jaar ontzettend jong is en dat Randall nog zeker 15 jaar voor zich heeft. Verdiend in mijn ogen een kans, hij heeft dit seizoen laten zien verdedigend naast Aaron Ramsey z’n mannetje te staan. Moet wat zakelijker worden, maar kan het hier wel redden. Kans op slagen: 5/10

Fran Merida: Volgens Wenger vergelijkbaar met Fabregas, al denkt de manager wel dat Fran een laatbloeier is. Hij was gisteren het beste voorbeeld van dit jonge Arsenal. Een oogstrelende solo door de 16 om vervolgens net naast te schieten en 3 minuten later de bal knullig te verspelen. Lijkt dringend speeltijd nodig te hebben om consistentie te ontwikkelen en wellicht is, net als bij Lansbury, een verhuur een goede optie. Kans op slagen: 6/10

Jay Simpson: Een persoonlijke favoriet vanwege zijn directe stijl. Lekker no nonsense Engels, zeer doelgericht en fysiek beresterk. Is door en door gooner en geeft altijd 101%, of hij nou voor de reserves of het eerste speelt. Is bijzonder wisselvallig maar het lijkt erop dat Wenger zijn talent herkend, getuige het feit dat hij zijn contract gaat verlengen en wordt uitgehuurd. Helaas is de concurrentie in de spitspositie moordend en Bendtner lijkt de enige die Simpson met enig geluk zou kunnen passeren in de pikorde. Ik hoop dat hij het redt, maar die kans lijkt niet heel groot. Kans op slagen: 5/10

Carlos Vela: Lieveling van iedereen om z’n uitstraling en surplus aan kwaliteit. Technisch al zo goed als perfect, hij moet nog een boel leren als het op beslissingen maken aankomt. Moet ook duidelijk wennen aan het fysieke aspect van Engels voetbal, maar dat moet iedereen op een bepaald punt en de tijd is in zijn voordeel. Voor hem geldt hetzelfde als Wilshere, als hij vervreemdt van blessures blijft heeft deze jongen een gouden toekomst. Kans op slagen: 9/10

Spelers als Djourou, Song en Bendtner zijn niet beoordeeld vanwege het feit dat ze al meerdere jaren ervaring op het hoogste niveau hebben. Verder wordt duidelijk dat Arsenal in de toekomst met misschien een of twee aankopen aanvallend gebakken zit, maar dat er verdedigend nog wel wat werk aan de winkel is. Helaas zullen we deze jongens dit seizoen niet al te veel meer in actie zien, maar dat dit de beste generatie youngsters is sinds de jaren 80 mag duidelijk zijn.

EPL: Chelsea v Arsenal preview

Zondag staat de trip naar onze Londense comrades weer op het programma. Daar waar er in voorgaande jaren vaak sprake was van media-oorlogen en pure beledigingen, houden beide managers zich dit maal opvallend kalm. Het verschil tussen de flamboyante Mourinho en de gemoedelijke Scolari is zodanig, dat de druk voor beide ploegen lager lijkt te liggen dan je zou verwachten. Uiteraard, er is een gat van 10 punten en als dat verschil verkleind wordt naar 7 zullen de heren op Stamford Bridge er niet wakker van liggen. Toch waren ontmoetingen tussen Mourinho/Ranieri en Wenger vaak een stuk pikanter, ongeacht de situatie.

Volgens Scolari behoort Arsene Wenger tot de beste vijf coaches van de wereld. Verder benadrukt hij dat mensen respect moeten hebben voor het feit dat Wenger zijn ploegen altijd laat voetballen en dat hij onder de indruk is van de technische kwaliteiten. Ook zijn ze volgens hem al vrienden sinds Wenger’s tijd in Japan, iets wat hij zelf ook bevestigd. Het is allemaal zo zoetsappig, dat zelfs de eeuwig dronken Schot uit Manchester zich er weer mee denkt te moeten bemoeien. Het mag dan niet goed gaan bij Arsenal, bij Man United draait het op dit moment ook niet al te best en het lijkt me verstandiger dat hij zich met z’n eigen zaken bemoeit. Just my two cents.

Het fantastische nieuws vanuit een Arsenal perspectief is uiteraard de absentie van Essien en Drogba. Waar deze twee heren, oorspronkelijk benaderd door Arsenal, de neiging hebben om Arsenal persoonlijk de nek om te draaien, zullen we daar in ieder geval geen last van hebben. De afgelopen 30 maanden zijn zij de enige spelers die namens Chelsea tegen Arsenal hebben gescoord, en ook telkens nadat Arsenal de leiding had genomen. Dat is in ieder geval een zorg minder, helaas weet je met Chelsea dat voor elke speler die wegvalt, er nog 2376 spelers zijn die het gat probleemloos kunnen opvullen. Zo zal Anelka er wel weer op gebrand zijn te scoren, getuige zijn achterlijke uitlatingen. Ach, twintig miljoen pond en Thierry Henry of een arrogante, op geld jagende loser?

Zelf zijn er nog de nodige blessureproblemen, al was er ook goed nieuws vanuit het blessurekamp. Naast het feit dat Eduardo op schema ligt kunnen we dit weekeinde in ieder geval weer beschikken over de topscorer, een fatsoenlijke rechtsback en een middenvelder die de neiging heeft te scoren in grote wedstrijden. Echter neemt dat geen vraagtekens weg over de opstelling. Het belangrijkste zal zijn om Cashley en Bosingwa terug te pinnen, want zonder backs geen combinaties. Het zal dan ook van levensbelang zijn dat wie ook op de vleugels starten, waarschijnlijk Van Persie en Nasri, goed helpen meeverdedigen, iets wat ze dit seizoen nog niet hebben laten zien. Wat dat betreft is het erg jammer dat Emmanuel Eboue nog steeds geblesseerd is, want hoewel hij vaak als zondebok is aangewezen -vaak wel terecht-, is een combinatie van Sagna/Eboue bijna ondoordringbaar.

Verder lijkt het aannemelijk dat centraal op het middenveld Alex Song, Denilson en Fabregas het spel moeten gaan maken en tegelijkertijd Ballack, Deco en Lampard afstoppen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat het middenveld van Chelsea veel te sterk voor ons zwakke middenveld oogt. Verdedigend zijn zowel Song en Denilson tamelijk nutteloos, hoe zij spelen zal dus cruciaal zijn voor de uitslag van morgen. Verder mogen Gallas en Silvestre achterin de boel proberen dicht te houden. Zelf hoop ik nog altijd dat Djourou een kans krijgt, maar dat is niet aannemelijk. King Kolo was ideaal geweest voor deze wedstrijd, Anelka is precies het type spits wat hem wel ligt. Affijn, we moeten het doen met wat er nu is, en dan moet je gewoon constateren dat Chelsea er veel beter voorstaat en dat een gelijkspel puur en alleen op deze wedstrijd gebaseerd een goed resultaat zou zijn. Winst is echter cruciaal voor de titelaspiraties en daarom hopen we, wellicht tegen beter weten in, op een zege. Come on you reds!

Gebrek aan ervaring? Gebrek aan kwaliteit!

Waar je ook kijkt, wat je ook leest, alles lijkt op hetzelfde neer te komen. Arsenal lack experience, Arsenal lack leadership. Die smoes had afgelopen seizoenen nog wel recht van bestaan, maar inmiddels gaat het leeftijdsverhaal niet meer op. Met Gallas, Almunia, Silvestre en Toure heb je een behoorlijk ervaren verdediging. Fabregas is Europees Kampioen en heeft rond 210 wedstrijden voor Arsenal gespeeld. Adebayor en Van Persie draaien al jaren mee op het hoogste niveau en dat geldt ook voor Rosicky en de terugkerende Eduardo. Het probleem is veel complexer dan veel ’experts’ het doen overkomen.

Laat duidelijk zijn dat de hoofdreden voor het matige presteren blessures en schorsingen zijn en niet anders. Als je acht basisspelers bij Liverpool en Man United weghaalt, zullen die niet veel beter presteren dan Arsenal nu doet. Afgelopen zaterdag tegen Man City waren Almunia, Clichy, Nasri en Van Persie de enige spelers waarvan voor aanvang van het seizoen werd gedacht dat ze bij de sterkste elf zouden horen. De blessures waren zo extreem dat notabene Gavin Hoyte, normaliter vierde keus op rechtsback, z’n Premier League debuut moest maken tegen de duurste buitenlandse aankoop van het seizoen (en dat ook nog verdienstelijk deed).

De reden voor een dramatisch november zijn dan ook simpel te verklaren, namelijk een gebrek aan kwaliteit. Bendtner, Diaby, Song, Denilson zijn spelers die op dit moment niet de vereiste kwaliteit hebben om week in, week uit te starten voor een club met de ambitie’s van Arsenal. Echter kunnen zij het niet helpen dat Wenger ze op een te jonge leeftijd veel te veel verantwoordelijkheid meegeeft. Niet iedereen is zo volwassen als Cesc Fabregas of Gael Clichy. De eerdergenoemde spelers zijn talentvolle jongens, maar zouden nooit in de buurt van het eerste moeten komen. Bij Manchester United, Chelsea en waarschijnlijk ook Liverpool zouden deze spelers niet eens de bank halen. In Wenger’s gloriedagen (98/04) zouden deze spelers ook niet in de buurt van de basisopstelling komen. In die tijd vertrokken talenten als Bentley en Sidwell (dit seizoen allebei fantastisch tegen Arsenal) vanwege de concurrentie. In de huidige staat zouden ze probleemloos onze basisopstelling ingaan.

Deze jongens zouden normaalgesproken in de Carling Cup spelen en nergens anders. Wellicht zouden ze verhuurd worden aan een Premier League club of simpelweg verkocht. Is Wenger dan te koppig om deze buitenlandse lichting van middelmatigheid op te geven? Daar lijkt het wel op en dat wordt hem vergeven. Al zijn spelers hebben laten zien over een flinke dosis talent te beschikken, maar het zal nog jaren duren voordat dat zijn vruchten gaat afwerpen. Tot die tijd is het hopen dat Wenger z’n selectie zal versterken voor de korte termijn en de jonge jongens wat ontlast, anders zullen we nog drie jaar in 06/07 leven.

Champions League: Arsenal 1-0 Dynamo Kyiv

Na een periode van ellende en onrust klonk eindelijk weer eens het vertrouwde One nil to the Arsenal door het Emirates Stadium. Ondanks een niet al te overtuigende uitvoering is het primaire doel, kwalificatie voor de achtste finales, behaald. Hopelijk zorgt deze overwinning voor een boost in het moraal, iets wat met het oog op zondag zeer zeker nodig zal zijn.

Almunia
Djourou, Gallas, Silvestre, Clichy
Ramsey, Fabregas (C), Song, Denilson
Van Persie, Vela

Met liefst negen blessures begon Fabregas aan zijn hopelijk lange carriere als Arsenal captain. Arsenal begon aardig aan het duel met veel balbezit, maar wist niet bijzonder veel kansen af te dwingen. Dynamo leek niet van zins om aanvallend te spelen en stond vaak met elf man op eigen helft. Toch waren er een paar kleine kansjes voor Ramsey en Van Persie, maar doelman Bogush kwam zelden in de problemen.

Aan de andere kant gebeurde er zelfs nog minder, al kregen de Oekrainers de grootste kans van de eerste helft. Gallas leek aanvankelijk goed te hebben verdedigd bij een lange bal, maar Bangoura ontfutselde hem betrekkelijk eenvoudig de bal om vervolgens in een 1 op 1 op de paal schieten. Gallas leek zichzelf te revancheren door op slag van rust te scoren, maar hij werd terecht terug gefloten wegens buitenspel. 0-0 op rust en geen van beide ploegen heeft daarmee recht tot klagen.

In de tweede helft was het niveau zo mogelijk nog lager. Zowel Arsenal als Dynamo grossierde in foute passes en de toch al slecht fluitende arbiter floot continu voor kleine dingetjes, wat het spel ook niet ten goede kwam. Met het inbrengen van Bendtner en Wilshere zorgde Wenger voor nieuwe impulsen, maar de laatste had de bal nog niet eens aangeraakt toen Almunia met een cruciale redding Artem Milevsky van scoren afhield. 

Daarna nam Arsenal het initiatief definitief over, maar pas in de 88ste minuut kwam de beloning. Aanvoerder Fabregas verzond een prachtige lange pass na een scheidsrechtersbal, Nicklas Bendtner controleerde op de borst en schoot met zijn linker binnen in de korte hoek. Rescued by the man with the pink boots. Drie punten en daarmee ook kwalificatie voor de volgende ronde.

Voor Fabregas een geslaagd begin van zijn carriere als aanvoerder, zo zei hij na de wedstrijd:

The most important thing was the result. It was a difficult game because every team who comes here comes to defend and try to play on the counter attack. But we were patient and continued to play our football and in the end we scored the goal that we deserved.

Ook had hij nog wat te zeggen over William Gallas:

It was difficult but you could that every time he [Gallas] touched the ball it was cheering him up and he was fantastic. He is a big professional and nobody doubts his commitment and he has shown that tonight again.

En daar valt niet over te twisten. Gallas is een professional en gedroeg zich op het veld niet anders dan normaal. Dat hij de band kwijt is, betekent niet automatisch dat daarmee zijn leidinggevende taken verdwijnen. Hopelijk gaat hij weer goed presteren nu Wenger hem weg heeft gehaald bij de media, want als William in vorm is, is hij de beste centrale verdediger die we hebben. Dat we hem nodig hebben als we iets willen winnen moge duidelijk zijn.

Opvallend was hoe zwak het middenveld was voor het inbrengen van Jack Wilshere, de jongste Arsenal speler aller tijden in de Champions League. Wenger koos ervoor om een platte 4-4-2 te spelen met vier centrale middenvelders op een rij. Niet geheel onverwachts zorgde dat voor een rommelige bende en komende zondag moet het anders. Denilson en Ramsey presterden zacht gezegd matig op de flanken en Song had beter een Dynamo-shirt aan kunnen trekken. Nu kun je de manager daar niet alle schuld van geven, rekening houdend met alle blessures. Het is goed dat de manager spelers als Wilshere, Gibbs en Merida probeert te beschermen tegen overbelasting, maar toch vraag je je af of je in zo’n wedstrijd toch niet beter jongere spelers kan opstellen in plaats van spelers uit positie te spelen. Als je met drie centrale verdedigers en 4 centrale middenvelders speelt, kun je erop wachten dat het elftal niet draait. Met het inbrengen van Wilshere zorgde Wenger voor een nieuwe vonk in het elftal en het was goed te zien dat Fabregas eindelijk de bal bij iemand op de flanken kwijt kon, in plaats van alles  in te leveren bij een matige Van Persie.

Zondag wacht de uitwedstrijd tegen Chelsea, waar we of definitief knock-out gaan, of onszelf weer een beetje terug in de titelstrijd kunnen lanceren. Een cruciale wedstrijd in meerdere opzichten waar de technische staf de selectie optimaal op zal moeten voorbereiden. Klein voordeel is dat wij een dag extra rust hebben, gezien het feit dat Chelsea vanavond in actie komt en een uitwedstrijd speelt. Meer over die wedstrijd later.